Clusterhoofdpijn, Clusterheadache (engelse term), Neuralgie van Horton of Horton’s Neuralgie, ook bekend als Suicidal Headache, dat zijn veel namen voor slechts één ziekte! Een van de pijnlijkste.
Deze ziekte bereikt gewoonlijk jonge mannen tussen 15 en 45 jaar . Meestal rond de leeftijd van 30 jaar (Maar er zijn talrijke uitzonderingen).
Deze ziekte treft ook de vrouwen, in een mindere verhouding (geslacht ratio 4/1 tot 10/1 volgens de bronnen), en in de meeste gevallen op latere leeftijd.
Het komt op door heftige pijnlijke aanvallen aan slechts één zijde van het gezicht.
De pijn is extreem, constant, en bevindt zich in de buurt van het oog, de oogkast en rond de slaap. Zij verspreidt zich in de hele helft van de schedel.
Een aanval duurt ongeveer een uur, maar kan gaan van twintig minuten tot drie uur en de aanvallen komen in salvo’s of clusters voor (vandaar de naam van clusterhoofdpijn).
De aanvallen doen zich vaak op een vast tijdstip voor en dikwijls (maar niet altijd) tijdens de slaap.
Deze aanvallen gaan in het algemeen samen met minstens twee van de volgende symptomen: rood oog, tranend oog, neusverstopping, loopneus, zweet aan gezicht en voorhoofd, pupilvernauwing, hangend ooglid, of oedeem van het ooglid. Vaak is er bewegingsdrang tijdens een aanval. Het wordt soms beschreven als de pijnlijkste ervaring dat een menselijk wezen kan ervaren.
“The International Headache Society” brengt ons op de hoogte van de volgende diagnostische criteria:
A- minstens 5 aanvallen die aan de criteria B en D beantwoorden;
B- streng eenzijdige pijnen aan oogkas, boven de oogkas of rond de slaap gedurende 15-180 minuten zonder behandeling;
C- Hoofdpijn die met minstens een van de volgende kenmerken (aan de kant van de pijn wordt verenigd) samegaan: bindvliesinjectie, tranend oog, nasale congestie, zweten aan voorhoofd en gezicht, oedeem van het ooglid.
D- frequentie van de crisissen van 1 tot 8 per dag;
E- minstens een van de volgende kenmerken: de geschiedenis, het lichamelijke en neurologische onderzoek stelt geen organische wanorde voor ofwel bestaat een organische wanorde maar de crisissen van clusterhoofdpijn verschijnen hierbij niet voor de eerste keer in tijdelijk verband.
Het merendeel van de zieken hebben aanvallen gedurende een bepaalde periode van het jaar (episodische clusterhoofdpijn), het is te zeggen de aanvallen terugkommen binnen een tijdspanne van 15 dagen tot enkele maanden (meestal 3 tot 6). Waar de aanvallen dagelijks voorkomen en onderbroken worden door een periode van remissie, aanvallenvrij die van 15 dagen tot enkele jaren kunnen zijn.
Maar 10 tot 20% van de getroffen personen hebben een chronische vorm (chronische clusterhoofdpijn), het is te zeggen bijna dagelijkse aanvallen gebeuren gedurende maanden, soms jaren zonder bijkomende periode van remissie zien die meer dan 14 dagen zijn.
De pijn is te wijten aan opwinding, de verplettering van dedrieledige zenuw door een supra een vaatuitzetting aan slechts een kant van het gezicht.
Dit verschijnsel is waarschijnlijk te wijten aan een disfunctie van de
hypothalamus, een orgaan dat tussenkomst in een veelvoudige
levensfuncties. De onregelmatigheid schijnt zich in het gebied van de
hypothalamus te bevinden dat met name het circadien ritme regelt en
zou op een ingewikkeld geheel van hormonale wisselwerkingen laten
ingrijpen.
Maar talrijke vragen blijven onopgelost bij aan het exacte verloop
van een crisis en de algemene werking van deze ziekte.
Het is moeilijk om het aantal zieken in België te schatten. De
verschillende bronnen geven verschillende schattingen, maar het aantal
getroffen personen telt zich zeer zeker tot duizendtallen, misschien
tien duizenden.
Deze ziekte is vaak onbegrepen en verward met andere soorten hoofdpijn. Het plaatst soms de zieken in delicaat sociale, psychologische en professionele situaties en is weinig gekend bij het grote publiek.
Clusterhoofdpijn blijft echter een zeldzame ziekte en met deze ziekte, is het leven een dagelijkse gevecht.