L’algie vasculaire de la face s’installe généralement chez les hommes jeunes entre 15 et 45 ans. Le plus souvent avant et autour de l’age de 30 ans (Bien que de nombreux cas fassent exception à la règle).
Cette maladie touche également les femmes, dans une proportion moindre (sexe ratio 4/1 à 10/1 selon les sources) et souvent à un âge plus tardif.
Tenant compte de la métanalyse des études de prévalence faite par Fischera et al-Cephalalgia 2008, 1/1000 sujets adultes sont atteints de la maladie, càd 10.000 en Belgique, 1/6 ont la forme chronique, càd +/- 1700 en Belgique) et des subsides sont consacrés au niveaux Européen et Belge aux maladies dites « orphelines ».
Elle se manifeste par des crises douloureuses d’un seul coté du visage, toujours le même. La fréquence des crises est généralement comprise entre une et huit par jour.
La douleur est extrême, constante, et est située au niveau de l’œil, de l’orbite et de la tempe. Elle se diffuse dans toute la moitié du crâne.
Les crises durent généralement 1H00, mais peuvent aller de 20 minutes à 3H00 et surviennent en salves ou grappes (d’où le nom anglais de cluster).
Elles sont généralement accompagnées d’au moins deux des symptômes suivant du coté douloureux : oeil rouge, larmoiement, narines bouchées, nez qui coule, diminution de la taille de la pupille, paupière qui tombe, œdème de la paupière, sudation unilatérale du front et de la face du coté douloureux, agitation pendant les crises.
Les crises se produisent souvent à heure fixe et ont une prédominance nocturne.
Elles sont parfois décrites comme étant l’expérience la plus douloureuses que puisse connaître un être humain.
L’International Headache Society nous renseigne sur les critères diagnostiques suivants :
1. Au moins 5 crises répondant aux critères 2 et 4 ;
2. Douleurs sévères unilatérales orbitaires, supraorbitaires ou temporales durant 15-180 minutes sans traitement ;
3. Céphalée associée à au moins un des caractères suivants survenant du côté de la douleur : injection conjonctivale, larmoiement, congestion nasale, rhinorrhée, sudation du front et de la face, myosis, ptosis, oedème de la paupière ;
4. Fréquence des crises de 1 à 8 par jour ;
5. Au moins un des caractères suivants : l’histoire, l’examen physique et neurologique ne suggèrent pas un désordre organique ; un désordre organique existe mais les crises d’AVF n’apparaissent pas pour la première fois en liaison temporelle avec celui-ci.
La plupart des malades sont dit épisodique, c’est-à-dire que les crises surviennent par épisode pouvant aller de 15 jours à quelques mois (le plus souvent 2 à 6) où les crises sont quotidiennes entrecoupés de périodes de rémission, dépourvues de crises pouvant aller de 15 jours jusqu’à plusieurs années.
Selon les estimation, de 10 à 20 % des personnes atteintes ont cependant la forme dite chronique, c’est-à-dire que les crises sont quasi quotidiennes pendant des mois, des années, sans période de rémission supérieure à 14 jours.
La douleur est due à l’excitation, voir l’écrasement du nerf trijumeau par une supra dilatation vasculaire d’un seul coté du visage.
Ce phénomène est probablement dû à un disfonctionnement de l’hypothalamus, un organe intervenant dans de multiple fonction vitale. Le dérèglement semble se situer dans la région de l’hypothalamus réglant notamment le rythme circadien et ferait intervenir un ensemble complexe d’interactions hormonales.
Mais de nombreuses questions restent en suspens quand au déroulement exact d’une crise et le fonctionnement général de cette maladie.
Il est difficile d’estimer le nombre de malades en Belgique. Différentes sources donnent des estimations différentes, mais le nombre de personnes atteintes se compte très certainement en milliers, peut-être dix mille.
L’algie vasculaire de la face (clusterheadaches) reste cependant une maladie rare dont on sait finalement peu de chose et vivre avec cette maladie est un défi de tous les jours.
Cette pathologie est souvent incomprise et confondue avec d’autres céphalées. Elle place parfois les malades dans des situation sociales, psychologiques et professionnelles délicates et est peu connue du grand public.
Pour plus de précisions et d’informations, rendez-vous dans la page de liens.
Portez-vous bien.
Clusterhoofdpijn, Clusterheadache (engelse term), Neuralgie van Horton of Horton’s Neuralgie, ook bekend als Suicidal Headache, dat zijn veel namen voor slechts één ziekte! Een van de pijnlijkste.
Deze ziekte bereikt gewoonlijk jonge mannen tussen 15 en 45 jaar . Meestal rond de leeftijd van 30 jaar (Maar er zijn talrijke uitzonderingen).
Deze ziekte treft ook de vrouwen, in een mindere verhouding (geslacht ratio 4/1 tot 10/1 volgens de bronnen), en in de meeste gevallen op latere leeftijd.
Het komt op door heftige pijnlijke aanvallen aan slechts één zijde van het gezicht.
De pijn is extreem, constant, en bevindt zich in de buurt van het oog, de oogkast en rond de slaap. Zij verspreidt zich in de hele helft van de schedel.
Een aanval duurt ongeveer een uur, maar kan gaan van twintig minuten tot drie uur en de aanvallen komen in salvo’s of clusters voor (vandaar de naam van clusterhoofdpijn).
De aanvallen doen zich vaak op een vast tijdstip voor en dikwijls (maar niet altijd) tijdens de slaap.
Deze aanvallen gaan in het algemeen samen met minstens twee van de volgende symptomen: rood oog, tranend oog, neusverstopping, loopneus, zweet aan gezicht en voorhoofd, pupilvernauwing, hangend ooglid, of oedeem van het ooglid. Vaak is er bewegingsdrang tijdens een aanval. Het wordt soms beschreven als de pijnlijkste ervaring dat een menselijk wezen kan ervaren.
“The International Headache Society” brengt ons op de hoogte van de volgende diagnostische criteria:
A- minstens 5 aanvallen die aan de criteria B en D beantwoorden;
B- streng eenzijdige pijnen aan oogkas, boven de oogkas of rond de slaap gedurende 15-180 minuten zonder behandeling;
C- Hoofdpijn die met minstens een van de volgende kenmerken (aan de kant van de pijn wordt verenigd) samegaan: bindvliesinjectie, tranend oog, nasale congestie, zweten aan voorhoofd en gezicht, oedeem van het ooglid.
D- frequentie van de crisissen van 1 tot 8 per dag;
E- minstens een van de volgende kenmerken: de geschiedenis, het lichamelijke en neurologische onderzoek stelt geen organische wanorde voor ofwel bestaat een organische wanorde maar de crisissen van clusterhoofdpijn verschijnen hierbij niet voor de eerste keer in tijdelijk verband.
Het merendeel van de zieken hebben aanvallen gedurende een bepaalde periode van het jaar (episodische clusterhoofdpijn), het is te zeggen de aanvallen terugkommen binnen een tijdspanne van 15 dagen tot enkele maanden (meestal 3 tot 6). Waar de aanvallen dagelijks voorkomen en onderbroken worden door een periode van remissie, aanvallenvrij die van 15 dagen tot enkele jaren kunnen zijn.
Maar 10 tot 20% van de getroffen personen hebben een chronische vorm (chronische clusterhoofdpijn), het is te zeggen bijna dagelijkse aanvallen gebeuren gedurende maanden, soms jaren zonder bijkomende periode van remissie zien die meer dan 14 dagen zijn.
De pijn is te wijten aan opwinding, de verplettering van dedrieledige zenuw door een supra een vaatuitzetting aan slechts een kant van het gezicht.
Dit verschijnsel is waarschijnlijk te wijten aan een disfunctie van de
hypothalamus, een orgaan dat tussenkomst in een veelvoudige
levensfuncties. De onregelmatigheid schijnt zich in het gebied van de
hypothalamus te bevinden dat met name het circadien ritme regelt en
zou op een ingewikkeld geheel van hormonale wisselwerkingen laten
ingrijpen.
Maar talrijke vragen blijven onopgelost bij aan het exacte verloop
van een crisis en de algemene werking van deze ziekte.
Het is moeilijk om het aantal zieken in België te schatten. De
verschillende bronnen geven verschillende schattingen, maar het aantal
getroffen personen telt zich zeer zeker tot duizendtallen, misschien
tien duizenden.
Deze ziekte is vaak onbegrepen en verward met andere soorten hoofdpijn. Het plaatst soms de zieken in delicaat sociale, psychologische en professionele situaties en is weinig gekend bij het grote publiek.
Clusterhoofdpijn blijft echter een zeldzame ziekte en met deze ziekte, is het leven een dagelijkse gevecht.
Voor meer inlichtingen en een informatie, kijk in de linken.
Draagt u goed.